Dün maçta resmen kudurdum. Yüzüm kıpkırmızı oldu. Eşim ve çocuklarım çok korktular. Anlamaya çalıştılar ama anlayamadılar. Maçın bitiş düdüğüyle bizim maç topiğine girmeye çalıştım ama giremedim. Aşırı yoğunluktan olsa gerek. Giremediğime seviniyorum şimdi. O hırsla neler yazacaktım Allah bilir. Sonradan utanacağım şeyler yazacağımı biliyordum ama yazmalıydım. İyikide yasamamışım. O an Adnan POLAT'ın yerinde olsam, takımda ne skibbe, ne tek bir futcolcu, nede yönetim kurulundan hiç kimse kalamazdı. Ama şu an sakinim ve daha olgun bir şekilde düşünebiliyorum. Daha hiçbirşey bitmiş değil bence. (Tabi sinirlenen, protesto eden herkes haklı o ayrı şey) Alınacak seri galibiyetler hem bizi motive edecek, hemde rakiplerimizin konsantresini bozacaktır. Önemli olan şey bu panik havası ve sinir ortamıyla geri dönüşü olmayan yanlış kararlar vermemek. Ben şahsen Adnan POLAT Başkanımıza sonuna kadar güveniyorum. En az benim kadar, hatta benden bile fazla üzülüyor bu duruma. İnşallah en güzel şekilde çözülecek problemler. Ben dua ediyorum, sizlerdende dua bekliyorum....
