Harç bitti...

Bütün dünya şirketlerini krize sokan CEO'ların kovulma hikayeleriyle çalkalanıyor. Başarısızlığın faturası herkese ödetiliyor. Tek istisnası ülkemizin büyük işadamlarından Adnan Polat. Acaba Skibbe'nin performansını kendi yöneticileri gösterse bu kadar sabreder mi? Gecenin tek yeniliği Barış'ın takıma katılmasıydı. Kalli, Barış ile geri döndü desek abartmayız. Galatasaray için ise daha çok Skibbe'nin güven tazeleme maçı niteliğindeydi. UEFA'da kazasız giden sarı-kırmızılı takım kendi evinde seriyi sürdürme niyetindeydi. Ancak, Ukraynalılar hiç de kolay lokma olmadıklarını Şiketaş'ı İnönü'de yenerek göstermişlerdi. Ev sahibi takımın yıldız kramponları sahaya jeneriklik görüntüler sunsalar da, maçın büyük bölümünde sahada topa sahip olsalar da bunu ceza sahası etkinliğine döndürme konusunda aynı beceriye sahip değildi. Artık ezberledik, tıkanan takımı açmak için önce Baros, sonra Kewell sahadan alınıyor, yedek kulübesine göre içeriye oyuncular giriyor. Ümit Karan ve Aydın daha önce alışıldık üzere sahaya girdiler. Ama sorun oyuncuların performanslarında, beceriksizlik ya da yetersizliklerinde değil.

Çanlar çalıyor
Galatasaray'ın oyun sistemi gol pozisyonu üretmede hâlâ büyük kısırlık yaşıyor. Takım iyi oyunuyor görünse de sonuca yönelik zenginliği bir türlü göremiyoruz. O nedenle oyuncu bazında değerlendirme yapmak gittikçe zorlaşıyor. Sadece Lincoln'ün kendine geldiğini, Almanya günlerini yakalamaya başladığını söylemekle yetinebiliriz. Galatasaray'da çanlar bangır bangır çalıyor, taraftar duyuyor, sağır sultan bile yerinden kalktı ama yönetim hâlâ Skibbe ile devam ediyor!
Şükrü Kanber

Osman Korkmazel
Oldu mu Servet!

METALİST Şiketaş maçında seyrettiğim kıvamda değildi. Tempoları yüksek tek topları bilinçli , hücuma çok adamla çıkışları da etkindi ama... Galatasaray’ın ceza sahasına daldıklarında inanılmaz beceriksizdiler. İlk 15 dakika fileleri iki kez havalandırma olayı kaçınılmazdı. Özellikle iki Brezilyalıları silik bir görüntü içindeydi.. Galatasaray temkinli işi ağırdan alan ve dörtlü hücumcusunun dönüşümlü oynaması ile ve de liderlik avantajını arkasına alarak ilk yarım saat sonunda Metalist kalesine akmaya başladı. İlk şutun dakikada 34 Sabri’den gelmesi bunun açık göstergesi idi. Yine söylüyorum... Bu sezon için Lincoln’ün Galatasaray’a ne denli katkı yaptığı dün akşam bir kez daha göründü. Verilmeyen golde tüm hünerlerini ortaya döktü. Aslında Baros aklını kullansa iş orada bitecekti. Ardından yine Lincoln menşeli bir gol kaçtı ki... Taraftarın nerede ne zaman takımını ateşleyeceği önemli bir unsurdur. Sarı-kırmızılı gönüldaşlar Galatasaray’ın bir üst tura lider olarak çıkacaklarından inandıklarından oyuncularını inanılmaz motive ettiler... Skibbe olumlu değişiklikleri yapmış Barış orta bölgeyi toparlamış, Ümit Karan hücum gücünü arttırmış, her şey yolunda gidiyor. Ancak Servet bütün işini gücünü bırakmış; “nakış işlemeye” kalkıyor. Çuvaldız da kendine batıyor, golü yediriyor. Ve tüm takımı altüst ediyor. Sana cezayı taraftar, yönetim değil; arkadaşların kessin...
 

Türk futbolseverleri şampiyonluklar kadar transfer dönemleri de heyecanlandırır, ama her transfer heyecan verdiği kadar olumlu olmayabilirde.

Her transfer döneminde kulüplerimize akla hayale gelmeyecek isimler transfer edilir. Görüşmelerin son aşamada olduğu hatta futbolcunun Türkiye'yi gezmeye geldiği bile söylenir.

Ancak genellikle transfer döneminin bitmesine yakın yıldız futbolcu eşi istemediği için ya da başka bir takımın teklifi nedeniyle Türkiye'ye gelmez. Muhakkak ki, Türkiye'ye yıldız isimler de geliyor. Örneğin, George Hagi, Roberto Carlos, Pierre van Hojdoonk, Jay Jay Okocha vs. vs...

Ancak son dönemde bazı futbolcuların verimsiz çıkması bazı futbolcuların da hiçbir varlık gösteremeden ülkeyi terk etmeleri akla Türkiye'deki transfer fiyaskolarını getiriyor.

Türk takımlarının son 30 yıllık yabancı transfer çalışmalarına bakıldığında öyle isimler var ki, bazılarına 'Bu da kim?' diyebilirsiniz, bazılarını da tebessüm ederek hatırlayabilirsiniz.

İşte 3 büyük takımın tarihi boyunca gerçekleştirdiği en fiyasko transferler:

Galatasaray

DOMINIC IORFA

Türkiye'ye neden geldiği neler yaptığı bir türlü anlaşılamadı. Nijeryalı futbolcu belki en fiyasko transferlerin başında geliyor. Galatasaray formasıyla sadece 14 maça çıkan Iorfa, buna rağmen taraftarlar arasında bir efsane halini aldı. Iorfa hakkında ortaya atılan en büyük iddialardan birisi de Nijeryalının ülkesinde aslında 400 metre koşucusu olduğu yönünde. Zaten oynadığı hemen her kulüpte hızıyla dikkat çeken Iorfa'nın daha sonradan futbolcu olmaya karar verdiği söyleniyor. Hatta Iorfa'nın bazı maçlarda kendi kendine pas attığı ve kendi kendine orta yaptığı iddia edilir.

PIERRE ESSER

1996-97 sezonunda büyük umutlarla Almanya'nın Fortuna Düsseldorf takımından alındı. İlk 11'de oynadığı ilk maçta son dakikada Yusuf Tepekule'den yediği hatalı gol sonrası yoğun şekilde eleştirildi. Bu nedenle Galatasaray kariyeri başlamadan sona erdi.

ION LUTU

3 Ağustos 1975 doğumlu olan Rumen futbolcu, Fatih Terim döneminde transfer edildi. Geldiği ilk günlerde 'Yeni Rıdvan' denilen Lutu'nun, ilerleyen günlerde sarı-kırmızılı takıma yarar sağlamayacağı anlaşıldı. Galatasaray için bir başka hayal kırıklığı olan futbolcu, Steua Bükreş'e gitti.

BRUNO QUADROS

1999 yılında Everton'dan transfer edildi. Kısa sürede takıma katkısı olmayacağı anlaşıldı ve sözleşmesi karşılıklı olarak feshedildi. Sarı-kırmızılı takımdan sonra kiralik olarak İstanbulspor'a gitti. Daha sonra Flamengo ile anlaşarak, Brezilya'ya döndü.

JERSSON AMUR GONZALEZ DIAZ

Kolombiya'dan büyük umutlarla devre arasında transfer edildi. Ancak sarı-kırmızılı formayı hiç giyemedi. Sezon sonunda Arjantin'in ünlü takımı River Plate'e tranfer oldu. Centauros Villavicencio ile anlaşarak, tekrar Kolombiya Ligi'ne döndü.

MBO MPENZA

2002 yılında Mario Jardel'e karşılık Robert Spehar ve Pavel Horvath'la birlikte Sporting Lizbon Kulübü'nden alındı. Ünlü futbolcu Emila Mpenza'nın kardeşi olan oyuncu, forma şansı bulmakta zorlandı. Belçikalı futbolcu, 2004 yılında bir maçta bile oynamadan gönderildi.

ROBERT SPEHAR

2001-2002 sezonunda Bruges'de oynarken 'Gol makinesi' lakabıyla anılan Spehar, 31 yaşında Galatasaray'a imza attı. 2000 yılında Şiketaş ve Trabzonspor'un da ısrarla istediği Hırvat oyuncu, G.Saray formasıyla tek maça çıktı. Galatasaray, bu karşılaşmada Bursaspor'a 5-0 yenilmişti.

PAVEL HORVATH

1975 doğumlu olan Çekoslavakyalı futbolcu, 2001 yılında Sportin Lizbon'dan transfer edildi. Lucescu'nun pek şans vermediği futbolcu, sarı-kırmızılı ekipte tutunamadı. Sadece 3 maçta sarı-kırmızı formayı giyen Pavel Horvath, aynı yıl FK Teplice'e imza attı.

RADU NICELESCU

2001-2002 sezonunda gol sorununu çözmesi için transfer edildi. Yedek kulübesinin gediklisi oldu. Galatasaray'dan ayrıldıkatan sonra Şiketaş'ta antrenmanlara çıktı. Ankaragücü ile sözleşme imzaladı ancak başkent ekibinde de dikiş tutturamadı ve ülkesine döndü.

SERGIO ALMAGUER

Fatih Terim'in isteği üzerine 'yeni Popescu' umuduyla Cruz Azul takımından kiralandı. Transfer döneminin bitimine saatler kala imza attırılan Meksikalı savunma oyuncusu, beğenilmeyerek ülkesine gönderildi. Almaguer, Şampiyonlar Ligi'nde oynayan ilk Meksikalı futbolcu olarak Meksika Futbol tarihine geçti.

ALİ LUKUNKU

2002-2003 sezonunun ikinci yarısında transfer edildi. Kongo asıllı Fransız futbolcu için Galatasaray'ın kasasından 2 milyon 200 bin dolar çıktı. Fiziği ve hava toplarındaki hamkimiyeti nedeniyle transfer edilen 27 yaşındaki oyuncu, ileride çok ağır kaldı. Oynadığı maçlarda gol sorununa çare olamayan Lukunku, kısa süre sonra yeniden Standard Liege'e döndü.

MAREK HEINZ

EURO 2004'te sergilediği performansla dikkatleri üzerine çeken futbolu, 2005-2006 sezonunda 2 milyon euro bonservis bedeliyle transfer edildi. Ülkesinde frikikten attığı gollerle ünlenen Çek futbolcu, Galatasaray'da bu özelliğini gösteremedi. 700 bin euro tazminat ödenerek, sözleşmesi feshedildi.

JUNICHI INAMOTO

G.Saray'ın transfer döneminin kapanmasına bir gün kala İstanbul'a getirerek sözleşme imzaladığı Japon futbolcu Junichi Inamoto'da bekleneni veremedi. İnamoto 2007 yılının başında Alman ekibi Eintracht Frankfurt'la anlaşarak takımdan ayrıldı.
ERSİN ŞİYHAN/ İHA

Yazarlık hayatımın tek gününde bile taraftar dalkavukluğu yapmadım. Ancak Galatasaray taraftarının dün akşamki tepkisini son derece yerinde ve anlamlı görüyorum.

Sezon başından bu yana kırık dökük bir futbol, hiç olmayacak yenilgilerle hedeften uzaklaşma tehlikesi ve başta teknik direktör sorunu olmak üzere bir türlü çözüm bulunamayan sıkıntılar haliyle tepkiye yol açıyor. Buna bir de o kötü hava koşullarında bile doldurulan tribünlerin M.Kharkiv yenilgisine tanıklık etme zorunluluğu eklenince dün akşamki tablo ortaya çıkıyor: Maçın başlamasına yarım saat kala sadace 1.500 bilet satılabilmişti!

116 milyon Euro ile sadece Türkiye'nin değil Avrupa'nın en pahalı takımlarından biri, üçte bir, beşte bir, onda bir değerindeki takımlara bu kadar kolay yenildiğinde, tribünlerin boş kalmasına da katlanmak zorunda kalır. Oysa şikebahçe'nin Şiketaş'ı yenmesi ve Trabzonspor'un iki haftada yitirdiği 4 puandan sonra zirvede adeta bütün hesapların yeni baştan yapılmasını gerektirecek ortam doğmuştu. Galatasaray da sadece Hacettepe'yi yenerek, kaybettiklerinin önemli bir bölümünü geri alabilecek gibiydi. 13. Barış'ın getirdiği topu Lincoln bomboş durumda adeta mahsus yaptı denecek biçimde dışarı vurdu! Dakikasıyla yazdım; çünkü ilk yarıda Galatasaray'ın sözü edilmeğe değer tek pozisyonu buydu. (Oyunun bütününde sahadaki en iyi oyuncunun o olduğunu da atlamayalım.)

Sarı-Kırmızılı takımın bu perişan halini fark eden rakip, dakikalar geçtikçe oyuna ağırlığını koydu. Önce pozisyonları, sonra golü buldu ve Ali Sami Yen'de azap dolu dakikalar başladı. Cim Bom sezonun çok erken kapanmasına yol açacak bir felaketin eşiğinde görünüyordu. İşte o sırada ne olduğu, nasıl doğduğu anlaşılamayan bir kırmızı kart işi değiştirdi. Ardından Baros'un haftalar sonra gelen 'piyango' golü de Cim Bom'u soluklandırdı. Skibbe'nin ikinci yarıya sarı kartlı Meira'yı çıkarıp Ümit Karan'la başlaması anlaşılır bir durumdu ama fazla bir şeyi değiştirmedi. Böylece iki taraf da 10 kişi oynar hale geldi! Hacettepe'nin de G.Saray kadar pozisyon bulmasının nedeni buydu.

Penaltıda Zoko'nun topu elle oynamasını hakemden başka kimsenin görmeyişi de gecenin en ilginç olayıydı. Hacettepe 9 kişi kaldığında bile futbol oynamayı düşündü, gol peşinde koştu. Sahada 11 kişi olabilselerdi kendileri için çok gerekli ve önemli bir işi başarabilirlerdi. Biliyorum, kazanınca böyle şeylere pek kulak asılmaz ama G.Saray adına pek de mutlu olunacak bir gece değildi. Belki de maçın en kötüsü Milan Baros'un 3 golde imzasının bulunması futbolun ne kadar tuhaf bir oyun olduğunu belgeler gibiydi. Son bir not: Bu iş nasıl oldu bilmiyorum ama yine de azımsanmayacak sayıda bir seyirci topluluğu önünde tamamlandı maç...

Ahmet ÇAKIR - Zaman

TURGAY ŞEREN 
Bu futbola 3 gol de lüks 3 puan da 
Galatasaray, Hacettepe karşısında ilk yarının son dakikasına kadar hem çok zorladı hem de çok zorlandı. Hacettepe’nin Tozo denilen futbolcusu o iki tane kaleciyle karşı karşıya kaldığı pozisyonu gole çevirseydi ilk yarının 3-1 bitmesi içten bile değildi.

Galatasaraylı tüm futbolcular açık söyleyeyim ilk yarıda uyudu diyebilirim, taki 44. dakikaya kadar. Hakem Süleyman Abay’ın uydurduğu bir frikik atışında Arda nefis bir orta yaptı. Kaleci Recep, topu elinden kaçırınca Baros için gol atmak çok kolay oldu. Neticesinde ilk yarı 1-1 berabere bitti.

İkinci 45 dakikaya tabii ki Galatasaray ve Hacettepeli futbolcular mücadele etmek üzere hazırdılar ama esas maça damgasını vuran Süleyman Abay oldu. Tozo’ya, Lincoln’e yaptığı bir faulden ki sarı kartla yakından uzaktan alakası yoktu ama Abay diğer hakemlerimiz gibi çok şımarmış, sarı kart şımarığı olmuşlar. Tozo’ya hem faulu çaldı, hem de sarı kart gösterdi. Arkadan kısa bir süre sonra yine Tozo, bu sefer tam bir faul yaptı, hem de dört dörtlük bir sarı karttı bu. Vermemesi ikinci büyük bir hata olurdu. Tozo’nun cezası iki sarı kart sonunda kırmızı karta dönüşünce Tozo oyundan çıktı.

Hacettepe zaten Galatasaray karşısında güçsüz bir kadroya sahip. Tozo’nun da çıkmasıyla Hacettepe maça 10 kişi devam etmek mecburiyetinde kaldı. Bana göre maçta ilk yarıda 44. dakikada bitmişti.

Galatasaray’ın beraberlik golünden sonra ikinci yarıda morali sıfır Hacettepe karşısında elbette saldıracaktı. Seyircisiyle, futbolcusuyla Hacettepe defansının üstüne yükselecekti. Nitekim bir penaltı kazandı ki hakemin verdiği tek doğru karar buydu. Baros ikinci golü attı, ardından yine Baros’un kafayla attığı üçüncü gol gelince ilk yarıda bitti dediğim maçta zevksiz hatta heyecansız en azından kazanılan üç puanla bitti gitti.

Galatasaray, dün akşamki gibi futboluna devam ederse Hertha Berlin karşısında hepimizin beklediği daha doğrusu Türkiye’nin beklediği ikinci tur vizesini alması biraz zor gibi.

İLHAN SÖYLER 
Aman doktor bir çare 

OLMUYOR, olmuyor... Bu futbol G.Saray’a yakışmıyor. Bırakalım artık çift santrfor edebiyatını, G.Saray’da dönelim sol kanat tartışmasına; Arda ve Kewell’a.

Avustralyalı sağda yapamıyor, genç Arda’ya da bu kanat iyi gelmiyor. Kewell’ın sol ayağı, Arda’nın sağ ayağı iyi. Ama Arda’nın direnç bulduğu yer sol kanat. Çünkü bu kanatta daha çabuk adam geçip, hedefe gitmesini biliyor.

Bu gidişle çok strese girerler

Kewell da bu kanattan oyun kurup, sol tarafta harikalar yaratıyor. Artık sayın Skibbe burada reçeteyi yazacak sensin. Bu futbolcuları isteyip, keşke bizde olsun diye yalvaran kulüpler var. Kewell’ı bırak sol kanatta oynasın, Arda’yı da orta alana koy bak nasıl meyvelerini yersin.

Hacettepe maçında bunu gördük. Kewell sola geçti, Arda ise hemen arkasından bu kanatta yer aldı. Hem de farkında olmadan. Sağ kanatta kimse olmayınca da bütün yük Sabri’ye bindi. Garibim bir ileri bir geri gitmekten yoruldu. Defansta ise yine aynı senaryo yaşandı. Hata üstüne hatalar yapıldı. Hacettepe ile oynuyorsun, rakibe pozisyon üstüne pozisyon veriyorsun. Karşında Kharkiv gibi takımlar olunca sonucun hüsran olduğunu perşembe günü gördük. Ama G.Saray’da hiçbir toparlanma yok. Bu gidişle G.Saray daha çok stresli günler ve maçlar geçirecek.

Galibiyetin mimarı Süleyman Abay

Hakem Süleyman Abay da öyle bir kırmızı kart gösterdi ki Tozo’ya, sanki adamın beynini okudu. Çocuk daha elini kaldırmadan bastı ikinci sarıyı ve ardından kırmızı kartı. Herhalde G.Saray’ın galibiyetinin en büyük mimarı hakem Abay oldu. O kırmızı olmasa G.Saraylıların canlanmaya niyeti pek yoktu.

Sarı kırmızılıların dünkü en büyük kazancı 3 puandan daha çok golcüsü Milan Baros’u yeniden kazanmak oldu. Çünkü attığı goller Baros’un öz güvenini geri getirdi. G.Saray, sancılı da olsa, zor da olsa 3 puanı cebine koydu, ama çarşamba günü bu futbolla G.Saray Berlin’den bir şey beklerse boşadır. Çünkü bu futbol Almanya’da ancak hüsran yaşatır. O yüzden artık kendinize gelin.

Kime karşı?

1.11.2008



Skibbe kime karşı çift santrafor oynayacak? Çanakkale Aynalıçarşıspor’a karşı mı? Maça çıkarken, puan cetveline baksa yeter. Hacettepe ligin en az gol atan ekibi. Başka? En az yiyenlerinden biri. Topu topu Galatasaray kadar!
Hayret! Alman ‘hamdolsun bize bir şey olmaz’ felsefesi, Türk’te ‘kapasitem belli, acaba nasıl başedebilirim ki?’ düşüncesinde. 1-0 öne geçen Arıca, emeğinin karşılığını alma yolundayken, hesaplayamadığı bir handikap var. Süleyman Abay! Yahu insan Tozo’yu atarken utanır be... Dinle şimdi milleti.
Kucağına gelen topu ‘pembe pabet’ malikinin önüne attı ve O’da filelere bıraktı. Üstelik devre biterken. Şimdi oyun planı tamamen değişecek ve yeni strateji belirlenecek. Bir taraf 11 diğeri 10 kişi ve 1-1 vaziyet.
Yenilen golün hak sahiplerinden(!) Meira dışarı, Karan içeri. Sonra? Zoko ‘Erdoğan sana öyle bir zoka yutturayım ki, öl!’ dedi sanki. Kendi kale alanı içinde, topa bir aparkat ve penaltı. Abay sevinmiştir! ‘uğraşmama lüzum kalmadı’ diye. Pembe pabetli Baros vuruyor ve 2-1 oluyor. Bir de kafasıyla dokununca tabela 3-1.
Teli’de çifte telli! değil kırmızıdan gitti ve iyice moraran Hacettepe teslim oldu.
Şu ASY gecesinde olan biten sonrası; morarması gereken sadece konuk değil, Galatasaray tarafı, hakem camiası da olmalı. Ders de alınmalı.  Aksi halde, Abay gibisini bulamazlar ve bu kafanın ürünlerini Berlin’de fena morartırlar. Uyandırmadı demeyin!



Oğuz Dizer 

Metin Oktay

1.11.2008



Sen Kadıköy’de adına beste yaptırırsan, sen UEFA’da 6 puan çekip kendi sahanda inanılmaz bir golü yiyip seyircini yaralıyorsan; bugünde taraftarının ne stadı doldurmasını, ne de canı gönülden alkışlamasını bekleyemezsin. Hakkın yoktur buna. İster Baros’un, ister Kewell’ın ya da ister Lincoln’ün olsun, tribünler yine Metin Oktay diye haykırır. Anlaşıldı mı, sanmıyorum. Anlayacak kadar Galatasaraylı değilsiniz çünkü. Fırınlar lazım metrekarelerce. İşte taraftar bu. Ders verdi alkışlar.
Maç mı? Ligin dibine demir atmış Hacettepe’ye bile tek santrafor, gerisini siz tahmin edin. İleride pembe panter Baros. Bizim mahalleye ters. Orta alan beşli ama şeşi beş, hakem de öyle. Tozo’yu attı anlam veremedik. Konuk takımın golü gibi. Haftaların günahını mı çıkartıyorsunuz ey hakem camiası? Burası St. Antuan değil ki Sami Yen. Hakemin bu kararı tüm havayı bozdu, dolayısıyla geceyi de. Lincoln’ün patronluğuna, Ayhan’ın çabasına, pembe panterin golüne de gölge düşürdü. Sonrası Ümit Karan’ın girişi hafif bir kıpırdanış, Servet’in göbek taşına tek başına oturuşu. 10 kişi kalmış rakibe karşı cesur yürek suaresi. Vay canına, ne cesaret! Zoko’nun ikramı, penaltıyla gelen huzur. Pembe Panter’den hat trick tekmil-i birden.
Takdir ediyorsunuz ki futbol karaborsa. Bedava goller, havada uçuşan kartlar, kandırılmaya çalışılan herşeyini vermiş taraftar. Kimseyi kandıramazsınız, gördük ki kanmıyorlar. Öyleyse Taçsız Kral Metin Oktay...



Yalçın Dümer