(Alıntıdaki resim/ler gizlendi.)
bitiyo az kaldı 

ben yakalayamadım daha :/ fotoshop mu yoksa

arkadaşlar biraz konu dışına çıkıyorum kusura bakmayın.seyrantepesporkompleksi.com dan bir arkadaşın(beratalim) yazısı eğer ben çok beğendim ve sizlerle paylaşmak istedim.ne kadarda doğru söylemiş

 Hagi’nin hırsı, Kewell’ın yüzündeki gülümseme, ilk yarısını 0-2 önde kapattıkları maçı

3-2 kaybeden Real Madrid’li futbolcuların şaşkınlığı, 5 metreden vurduğu kafayı

Taffarel’in nasıl çıkardığını anlamaya çalışan Henry’nin boş gözlerle etraf……a bakışıdır

Galatasaray.. Hagi’nin 30 metreden çatala astığı golün arkasından Sabri Ugan’ın attığı

çığlık; Ömer Üründül’ün kupa gelince dudaklarından dökülen “Korkunç bir şey!”

feryadıdır. Çıkık omzuna aldırmadan maça devam eden Bülent kaptan’ın inancına; UEFA

finalindeki son penaltıyı gole çeviren Popescu’nun deparına; Fatih Terim’in

gözyaşlarına; Metin Oktay’ın “Bizi sevenleri üzmeyelim baba..” cümlesine bakmak gerekir

ona dair sevginin ne olduğunu; nasıl bir şey olduğunu anlayabilmek için.. Kimi zaman

Meksika’da bir hapishane duvarında çıkar karşına adı, kimi zaman Ryan Giggs’in

kariyerine dair anlattığı bir hikayede ya da Gregory Coupet’in bir röportajında…

unutturmaz kendini, unutamazsınız.. Türkiye denince Galatasaray gelir aklına dünyadaki

bir çok kişinin. Hakan Şükür gelir, Hagi gelir, Popescu gelir, Fatih Terim gelir.

Galatasaraylı olmak, torununa, çocuğuna, arkadaşına, kardeşine anlatacak bir şeylerinin

olmasını sağlar. Turgay Şeren’den bahseder eskiler, Coşkun Özarı’dan bahseder,

Prekazi’den bahseder, Metin Oktay’ı düşürmez dilinden misal.. Şampiyon Kulüpler

Kupası’ndaki yarı finali anlatırlar. Efsanevi Manchester maçlarına değinmemek olur mu?

Onu da yaparlar. Ya da Neuchatel maçlarını.. Biraz daha yaklaşırsın bugüne, 4 yıl üst

üste şampiyonluk ve akabinde hiç yenilgi almadan gelen UEFA Kupası, Süper Kupa… 17

Mayıs 2000.. Hani Türkiye’nin tek yürek olduğu gün.. Dünya üçüncüsü olan Milli Takım’ın

ilk 11′indeki 7 futbolcu. Sivas’ta 5-3 biten maçta Arda’nın hırsı; Hasan Şaş’ın umudu;

Cevat Hoca’nın inancı meze olur muhabbetlere.

Galatasaraylı olmak, futbol mevzubahis ise, yılmamayı öğrenmektir. Mamuttur Galatasaray

zira. 1-2′lik maçı son 10 dakikada 3-2 kaybeden Maldini’li Milan’ın sahadaki “N’oluyor

lan ” duruşudur. 10 kişi kalan takımın mücadelesini gören Arsene Wenger’in yüzündeki

endişedir.

Yenilmiyor mu? Yeniliyor. Fark yemiyor mu en büyük rakibinden? Yiyor. Adı sanı

duyulmamış takıma elenip Avrupa’ya veda etmiyor mu? Ediyor. Ama ne fark eder ki? Neyi

değiştirebilir tüm bunlar? Sevgisini mi eksiltir taraftarının; inancını mı azaltır;

daha az bağırmasını mı sağlar tribünde? Hiçbiri.. Hiçbirini yapamaz. O yüzden

Galatasaraylılık sadakat ister, sabır ister; her koşulda bağrına basmayı gerektirir

s.a renktaşlar ben foruma 1 aydır giremiyorum stad baya ilerlemiş acaba 1 ayda neler oldu biri azda olsa özetleyebilirmi acaba ?

ben yakalayamadım daha :/ fotoshop mu yoksa

sabah kadar biter bu is