90 lı yıllar gözümün önünde ilk söylentiler başladığında tüm galatasaraylılar gibi bende heycanla bekliyordum gelişmeleri,her gün okula giderken benim görevim fanatik almak,mehmet fotospor alırdı,herkes bir gazete alır heyecanla gelişmeleri okurduk..transferler bile umurumuzda değildi,hele birde maketi yayınlandığında günlerce hayalleriyle yatardık akşamları..Her muhabbetimiz stad olurdu,öyleki stad resimleri bile çizer sarı kırmızıya boyardık..Sonra bir türlü temeli atılmayan hayallerimiz aldı sazı eline lise bitmiş herkes ayrılmıştı bir şekilde..aradan yıllar geçti Ruhu şad olsun çok kızdık ona çok sinirlendik ama en somut adımı attı Canaydın,ne yaptı etti kazandırdı bize bu işi..
heleki bir gazetecinin stadın basın toplantısında sorduğu çirkef soruya verdiği bir cevap vardı ki hala aklımda ;
gazeteci : başkanım böyle stadlarda ambiyans önemlidir,ses konusunda sıkıntı yaşanabilir mi,taraftar baskısını hissettirir mi?
Canaydı : aslında ewet ambiyans önemli bir olay ama ben senin kadar karamsar düşünmüyorum,çünkü çok lazım olursa üzerini kapatı veririz..Bilmelisin ki üzeri kapanınca ses içerde kalıyor..
) KAPAK
ve bu gün..Neredeyse herşey bitmiş hayal gibi..Sanki bir efsaneyle büyüdük ve onu gören nesiller olduk..Tarihi bir ana şahitlik eden nesiller olduğumuzu lütfen unutmayın ve ne olur heycanımızı,sevincimizi hor görmeyin..Bir arkadaş çimleri heycanla bekleyen amma inek varmış gibi bir msj yazmıştı,çok yazık..Galatasaraylı olmak ne demek,Galatasaray sevgisi nedemek henüz damarlarında olmadığı çok açık..Temelin atılmasından bu güne her bir çivi tanesi bile tarihi bir andır..Bunun heycanını yaşayan her Galatasaraylıda En Büyük Taraftardır..
