İnşaat başladığında "vinç fotoları" beklerdik sabahlara kadar. Hangi blokta hangi kolon demirlendi, hangi kalıp takıldı, söküldü hepsi ayrı bir sevinç kaynağıydı. Örümceklerin beton showları için hava durumu kontrol eder olmuştuk.
Bir süre sonra o kadar sıradanlaştı ki benim işin Aslantepe, sanki alelade bir stad inşaat izliyorum gibi geliyordu. Oysa düşününce, bu stad bizim yahu, sadece bizim! Yıllardır beklediğimiz, uğruna çıldırdığımız stad... Bunu düşününce, koltukların vidası yamukmuş, merdiven demiri renksizmiş hepsi teferruat geliyor. Uzun zamandır yazmamamın sebebi de geneldeki negatif hava, ama buradan içimi dökeyim dedim.
Açılış günü orada olabilmeyi çok isterdim ne yazıkki, yılbaşı tatili sonrası 9 Ocak'ta yeniden İtalya'ya döneceğim. Ama açılışla alakalı ne kadar video, foto varsa hepsini izleyeceğim. Hatta wallpaper yapacak fotoğraf arayacağım belki de...
Neyse, toparlayamadım şimdi. Sonra bir ara editlerim...
